"Կյանքը ինչպես որ կա". այս սկզբունքով է ստեղծագործում գեղանկարիչ Վոլոդյա Հովհաննիսյանը: Վատ տրամադրությամբ վրձին չի վերցնում, ոգեշնչվում է բնությունից ու հենց բնությունն էլ դարձնում իր ստեղծագործությունների առանցքը: Բնության սիրահարն իր կտավներում հավերժացնում է ժամանակի ամեն միավորի հետ փոխվող բնությունը: Նրան զամացրել ու շարունակում է զարմացնել բնության գույների բազմազանությունը:
"Ջուր ես նայում, գետակ կամ լճակ, որ լավ արեւոտ պահ ա լինում, ջուրը գույն չունի, բայց երբ որ նրա վրա արտացոլվում են արեւի շողրեը, երկինքն` առաջանում են տարբեր գույներ",- ասում է նկարիչը:
Բնության շատ տեսարաններ սկզբում արտատպվում են նկարչի մտապակերում, հետո, ժամանակի ընթացքում միախառնվելով վարպետի երեւակայությանը՝ յուրահատուկ ասելիքով պատկերվում կտավին: Նրա բնապատկերները բնության սոսկ արտապատկերներ չեն:
Վարպետ Վոլոդյայի վրձինը հիմա առավել հաճախ ծաղկեփնջերի է ծնունդ տալիս: Դրանցից ամեն մեկը կանացի մի դիմանկար է. մեկնաբանում է: Նրա արհեստանոցում քիչ չեն նաեւ փշոտ դիմանկարները, որոնք դժվար հասանելի կանանց պատկերներ են:
"Որին շատ դժվար ա մոտենալը, ավելի հմայիչ ա, ավելի գեղեցիկ ա: Մանուշակը պուճուր-մուճուր բան ա՝ թաքնված գեղեցկություն: Կարա թփի տակ կուչ գա, մարդ չնկատի, կողքով անտարբեր անցնի, բայց վարդը չես կարող անտարբեր անցնել",- համեմատություններ է անում վարպետը:
Նկարչի մուսան բարձր տրամադրությունն է: Իր կենսախնդությամբ ցանկանում է վարակել նկարները դիտողներին: Տրամադրոթյան անկման ժամանակ էլ փորձում է նկարել, բայց այդ նկարները մինչեւ այսօր ավարտուն տեսք չեն ստացել:
Վարպետ Վոլադյան նաեւ երաժիշտ է: Նվագում է Սիսիանի ժողգործիքների անսամբլի կազմում: Մանկուց նախընտրում է հայկական ժողովրդական երաժշտությունը։
"Հոգումս ներդաշնակված են երաժշտությունն ու նկարչությունը, մշտապես մեկն օգնում է մյուսին",- ասում է վարպետը:
Չկա մեկ երաժշտություն, որ նրա մտապատկերում նկար չստեղծի, եւ կտավ չկա, որը երաժշտություն չունենա։